Mafia 2 staat al jaren op mijn verlanglijstje. Van trailers kijken kon ik geen genoeg krijgen, en kreeg steeds meer zin in de game. Het was vooral de sfeer die mij aansprak, het had iets wat GTA niet had en waar ik al tijden op zat te wachten. Zelf had ik Mafia 1 nooit gespeeld, maar aangezien die in de huidige technologieën wat is verouderd wachtte ik gewoon rustig af op Mafia 2. Eindelijk is het zover, ik heb de game kunnen spelen, maar is die wel zo goed als ik verwacht had?

Laten we maar eens beginnen met het verhaal. Het verhaal is gewoon geweldig, andere games kunnen het nauwelijks opnemen tegen het verhaal dat Mafia 2 ons heeft laten zien. Je speelt als Vito, een man die door een overval in het leger is gekomen, eenmaal hieruit is er veel veranderd, en om geld te komen moet je maffiose klusjes klaren. Hierdoor krijg je vele vijanden en vele vrienden. Je bent vooral op stap met je beste vriend Joe, waarin schieten centraal staat. Vaak waren er cutscenes waarin er alleen gepraat werd met wat je moest doen en wat er gebeurde. Deze waren vaak wel saai, aangezien je alleen op een bank zit met tegenover je iemand anders van de maffia die je een taak geeft om te vervullen. Hier hadden ze iets meer mee kunnen doen. Ik was verder ook niet echt te spreken over het eind. Een eind waarbij je meer verwacht, daarom hopelijk een Mafia 3 met een vervolg op dit verhaal. Zodra er een vriend vermoord werd, kreeg dit ook indruk op je eigen emoties. Bij je eigen gedachten dacht je vaak “Shit”, waarbij je niet meer wou denken en gewoon de daders wou afslachten.

De sfeer is ook daadwerkelijk fantastisch, dat was het eerste wat mij aansprak in de game. (ook al in de trailers) Het speelt zich af in de jaren '40 en '50, en dit brengt ook vele aspecten met zich mee. Van de auto’s was ik niet te spreken, er waren 36 verschillende auto’s in de game, maar zowat de helft leek op elkaar. Voor een achievement moest je in 30 verschillende auto’s rijden, dit was een harde klus. Mogelijk komt dit ook omdat ik niet echt een auto kenner ben, en ik al blij ben dat ik in iets zit dat rijdt. Je ziet mensen op straat met elkaar praten, je ziet mensen een krant lezen of kopen, en gewoon het menu van een restaurant lezen. In eerdere games heb ik dit nauwelijks gezien, en het doet toch goed.

De graphics zien er gewoon goed uit, maar het had toch beter gekund. In de huidige tijd had ik al games gezien van veel betere kwaliteit dan dit. Dit hadden ze dus een tikkeltje beter kunnen doen. Ook de map is duidelijk, je ziet waar de wegen zijn en met een navigatiesysteem zie je precies waar je naar toe moet gaan. Overigens als je een setpoint plaatst op de map (plek waar je naar toe gaat) word de navigatiesysteem hier naar toe groen, de plek waar je missie is, is rood. Ikzelf ben kleurenblind en moet alsnog op de map kijken waar ik naar toe moet gaan, dit hadden ze beter met andere kleuren kunnen uitwerken. (Met mijn kleurenblindheid zie je nauwelijks verschil tussen sommige kleuren, niet zwart-wit wat vele mensen denken) Ook de verschillende seizoenen doen zich recht in de game, ook dit heeft invloed met het rijden. Indien het winter is, en er sneeuw ligt slip je sneller weg indien je remt, daardoor is ook de remweg langer. De seizoenen passen zich aan, aan de missies die je speelt.

De grootste minpunt van de game vindt ik toch wel dat het geen free-roam game is. Gelukkig heb je wel de mogelijkheid om zelf te weten wanneer je verder gaat met een missie, maar zodra de game uitgespeeld is, kan je niets anders doen dan opnieuw aan een chapter te beginnen. Ik wil gewoon een mogelijkheid hebben om lekker rond te rijden in de fantastische stad, en gewoon mijn eigen ding doen. In de game heb ik hele mooie auto’s, veel geld & mooie kleren gespaard voor zodra ik de game had uitgespeeld ik daar lekker mee aan de gang kon gaan. Maar helaas heb ik er niets aan gehad. Alle voortgang in de game, alles wat je gespaard hebt is dus gewoon weg. Daar heb je gewoon niets meer aan. Het was een kleine moeite geweest om een free-roam mode in de game te zetten, waardoor je nadat de game is uitgespeeld gewoon kan doen wat je wilt doen.

In het verhaal zitten goed bedachte missies, maar ook een paar mindere en simpele. In de game zitten 15 chapters, en elke chapter bevat erg vette shoot-outs. De shoot-out systeem is erg goed uitgewerkt, zo heb je ook al weer snel zin in de volgende shoot-out. Ook de hide- en cover systeem heeft perfect gewerkt, hier heb ik geen enkele keer last van gehad. Hierdoor kon je makkelijk schuilen indien nodig, en om het hoekje kijken en schieten wanneer je een vijand zag. Het moment dat mij het best bij gebleven is, is toch wel het moment waarop je een houten gebouw vol moest schieten met een tommy-gun. Elke houten plank sprong kapot, van het uithangbord was niets meer over en het voelde gewoon fantastisch. En als klap op de vuurpijl moest je molotovcocktails het gebouw binnen gooien, waardoor het volledig afbrandde. Och, wat voelde dit goed. Over de speelduur van de singleplayer ben ik niet te spreken. Ik had de 15 chapters al uitgespeeld in 10 uren, en 10 uren voor alleen een singleplayer is gewoon veel te kort, vooral omdat het geen multiplayer bevat. En aangezien je daarna geen free-roam mogelijkheid krijgt heb je ook niet snel veel zin om de game opnieuw uit te spelen.

Dat je duiven als verzamelobject hebt bij GTA 4, heb je bij Mafia 2 playboys die je kan/moet verzamelen. In de game zijn er 50 verborgen, maar in elke chapter heb je ze op een andere plek liggen. Indien je ze alle 50 wilt verzamelen moet je jammer genoeg een paar keer het verhaal doorlopen, zodat je er geen van mist. (of je lees gewoon een guide op het internet met de locaties) Dit is toch wel de meest originele verzamelobject in een game, en eindelijk is het leuk om het te gaan verzamelen.

In juni 2009 voor de E3 werd de game Metal Gear Solid: Peace Walker aangekondigd. Iedereen was ontzettend enthousiast, maar ik niet. Ik las altijd over de nieuws artikelen heen omdat het mij nooit heel erg interesseerde. Toen de E3 aan de gang was werd er ook meer gameplay getoond op Sony’s pers conferentie. Vrienden kwamen naar mij toe met de reactie: ‘Heb je dit al gezien?’, maar opnieuw had ik geen interesse. Nu kreeg ik de game voor mij met een negatief gevoel, maar toen ik de game opstartte was ik meteen verkocht. Nu wacht ik alweer met smart op de volgende Metal Gear Solid game voor de PSP.

Metal Gear Solid is een stealth serie. Het verhaal van de game zit goed in elkaar. De game is een vervolg van de vorige Metal Gear Solid delen voor op de PSP, namelijk Metal Gear Solid 3: Snake Eater en Metal Gear Solid: Portable Ops. Zelf ben je de Big Boss en moet je missies voltooien. Hierbij moet je langs de vijanden gaan zonder gesnapt te worden. Indien je gesnapt wordt, zijn er mogelijkheden om keihard weg te rennen of dat je gewoon met je wapens aan de gang gaat. Zo kan je ook onopgemerkt vijanden vermoorden door middel van een mes. De AI is soms slim, en soms wat dom. De AI merkt wanneer zij zien dat er een lijk op de grond ligt, dat jij in de buurt bent. Ook horen zij geluiden dat jij rent of ergens tegen aan klopt. Hierdoor kan je niet met enorme snelheden door de missies gaan, maar moet je gewoon rustig aan doen. In de game zitten heel veel missies, en met de game heb je ongeveer 16 uur speel plezier. (en dan kan je nog de missies opnieuw spelen)



Het eerste wat mij opviel in de game is dat je delen van de game op je memory stick kan opslaan waardoor de game veel sneller gaat werken op je PSP. Hiervoor heb je 2 packs, bij de een gaat het sneller dan bij de ander. Hierbij slaat het muziek, plaatjes en wat andere bestanden op je memory stick op, en zal het laden in de game veel sneller gaan dan zonder dit. Wat mij ook opviel zijn de graphics, de graphics in de game zijn gewoon geweldig. De game zou zo ook op de PS2 gereleased kunnen worden, waarbij je dan niet eens merkt dat het PSP graphics zijn. Je kan goed in de verte kijken en je ziet uitstekend in de game wat alles is. De cut scenes zien er net als de game ook fantastisch mooi uit voor een PSP game, maar er zijn ook cut scenes met een aparte stijl. Dit ziet er getekend uit, een beetje te vergelijken met cut scenes in games als Grand Theft Auto: China Town Wars. Hierbij hadden sommige cut scenes ook Quick-Time events, waarbij je op een knop moet drukken om een actie uit te voeren. Indien je niet op tijd op de knop drukt, of gewoon niet op de knop drukt herhaalt de actie zich waarbij je het opnieuw kan proberen. De eerste keer was dit nog wel onduidelijk omdat het niet aangegeven was dat je dit moest doen.

Voor nieuwkomers in de serie is de game wel erg lastig. In het begin krijg je wel een tutorial met hoe de besturing in elkaar zit, dit krijg je op een mooie locatie aan zee. Maar wanneer je echt aan de gang mag gaan is de game toch wel erg onduidelijk. Je moet veel zelf uit zien te vogelen, waarbij dit soms verkeerd uitpakt en je soms eindeloos rond loopt en niet weet wat je moet doen. Hierbij ligt de moeilijkheidsgraad ook erg hoog, en is deze ook niet in te stellen via opties. Hierdoor raak je vaak gefrustreerd wanneer je dood gaat en je ver bent in een missie. Want hierbij moet je het weer helemaal opnieuw doen vanaf het begin. Ik ben ook een paar keer dood gegaan aan het eind van een missie, waarbij ik weer opnieuw moest beginnen. Daarna was ik weer dood gegaan op het zelfde punt aan het eind van een missie, waardoor het voor mij erg frustrerend was. Ze hadden wel wat checkpoints in de game mogen zetten.

Alan Wake is een nieuwe game van Remedy, die ook al verantwoordelijk waren voor de Max Payne-serie. Mede daardoor waren de verwachtingen voor Alan Wake hoog gespannen. Alan Wake is bekend thrillerschrijver, maar heeft al 2 jaar last van een schrijversblok. Vandaar dat zijn vrouw Alice hem mee naar Bright Falls.

Het verhaal start op de pond naar dit plaatsje en al snel ben je in je vakantiehuisje. Niet lang daarna ontstaat er een ruzie tussen Alan en Alice, omdat Alice stiekem een typemachine heeft meegenomen voor Alan, mocht hij inspiratie opdoen in Bright Falls. Alan rent naar buiten en even later hoort hij zijn vrouw schreeuwen. Hij rent terug maar het hielp niet. Alice is ontvoerd. Op dat moment komt een verhaal tot leven dat Alan geschreven heeft, alleen weet Alan niet meer dat hij dit verhaal geschreven heeft. Elke keer in deze game kom je delen tegen van zijn boek, de zogenaamde manuscripts, die tot leven komen.

Het spel is verdeeld in dag- en in nachtmissies. In de nachtmissies kom je Taken tegen, vaak in groepjes van 3 of 4. Deze Taken zijn inwoners van Bright Falls bezeten door 'The Dark presence'. Deze donkere aanwezigheid zorgt ervoor dat je deze mensen niet meteen dood kan schieten. Je moet namelijk het donkere laagje van deze mensen eraf schijnen met licht voordat je ze kan neerschieten. Een origineel gameplay-element dat ervoor zorgt dat je continu oplettend bent in het spel. Na verloop van tijd begin je je aan deze mensen te ergeren. Wil je snel van A naar B; dan zijn de Taken soms een doorn in het oog.

Mocht je last hebben van Taken of je healthbar is bijna leeg. Dan kun je rennen naar een Light Heaven. Dit is een grote lantarenpaal die fel schijnt. Doordat het vel schijnt kunnen Taken niet bij je in de buurt komen. Licht is natuurlijk de grootste vijand van het donker. Op deze plaatsen kom je ook vaak emergency-boxes tegen. In deze boxen kom je batterijen tegen (die je natuurlijk nodig hebt voor je zaklamp) en ammo tegen.

In dit spel zitten niet veel verschillende wapens of veel verschillende zaklampen. Maar op een of andere manier blijkt deze beperking niet storend. Hoe groter de zaklamp, hoe meer je kunt zien, hoe beter je kunt schijnen maar hoe sneller je batterijen leeg gaan. Daarnaast is de ammo van de beste wapens al snel leeg en moet je ze herladen. Dit gebeurt kogel voor kogel, wat soms een spannend moment oplevert als je moet herladen en er komen Taken op je af.

Het verhaal is opgedeeld in 6 episodes met daarnaast nog 2 episodes voor de DLC. De episode is
opgebouwd met kleine stukjes informatie die je lijden naar de cliffhanger. Aan het begin van elke episode kijk je terug op wat er allemaal gebeurde. De overige cut-scenes kun je na afloop terugkijken.

In het spel zitten natuurlijk ook een paar collectibles. Naast de manuscripts kun je ook onder andere ook sparen voor thermos flessen. Deze collectibles zorgen ervoor dat je oplettend bent naar alles wat je ziet. In sommige van deze collectibles zitten grappige verhaaltjes. Zo kun je ook naar tv-programma's kijken met de naam 'Night Springs'. Het tegenovergestelde van Bright Falls. Wat je natuurlijk al een glimlach oplevert bij het zien van het programma.

HEADSHOT! Met een gemeen lachje ben je weer op zoek naar een andere 'vijand', waarbij je jouw scoren kan verbeteren door middel van hem te killen. Maar helaas, zonder het gemerkt te hebben staat er eentje achter je, en doet hij bij jouw een headshot. Je respawnt weer op een plek waar je weer even moet lopen om in de buurt van je vijand te komen en daar zie je 5 snipers staan staan. Zij hebben jouw niet opgemerkt, en jij krijg 5 kills. Ja, je hebt nu leuke kill streak rewards: UAV, Care Package en Sentry Gun. Genoeg kans om nog meer kills te krijgen en eerste te worden van je server wanneer de tijd om is en lekker geknald te hebben. Over welke game heb ik het? Call of Duty Modern Warfare 2 natuurlijk!

Iedereen kent hem wel, het vervolg van Call of Duty 4: Modern warfare. Het vervolg waar iedereen op heeft zitten wachten. Ik zelf heb het vorige deel kapot gespeeld, en dat heb ik de afgelopen dagen met dit deel ook gedaan. En het is nog toffer dan ik gedacht had. Toen ik eenmaal het spel had gekocht voor de computer begon ik zoals vele met de singleplayer. Eenmaal opgestart begin je met een training, waarin het spel bekijkt hoe snel je het onder de knie hebt en hoe goed je erin bent en zo de niveau voor je bepaald. Dan begon het echte werk, je gaat uit op missie en komt meteen in een schiet gevecht terecht. Maar om hier nou zo erg om te zeuren, dat vind ik nou ook weer niet nodig. Je zit meteen in het verhaal en je weet meteen wat je te doen staat. Het voelt net alsof het echt is, waaronder het ook erg spannend is. Er was veel ophef, vooral in andere landen over de 'terrorist mission', waarbij je je als CIA-agent voordoet als terrorist, en onschuldige burgers moet dood schieten. Ik vond deze missie niet benodigd in het spel, het zag er wel erg vet uit, maar het voegde verder niet echt iets toe. Het spel bevat echt een fantastische gameplay-ervaring. Je gaat maar door totdat het na een paar uur ophoud. Want na zo'n 6 á 7 uur heb je het spel al uitgespeeld. Het is jammer, maar het geeft niet zo veel. Want nu kan je namelijk het verhaal opnieuw beleven op een moeilijkere niveau, of je kan een van de andere 2 modes kiezen: Multiplayer of Special Operations. De graphics zien er ten opzichte van het vorige deel niet beter of slechter uit, verder draait de game (volgens mij) ook op de zelfde engine. Maar wat maakt dit ook uit? De game was goed, en dat is het nu nog steeds. Hopelijk dat als er ooit een volgend deel komt op de modern warfare reeks, het nog steeds de zelfde ervaring opleverd en dat door middel van de reeds gebruikte engine.

De nieuwe mode: 'Special Operations' geeft veel uitdaging. Hierbij kan je de missies uit de singleplayer spelen om een bepaald doel te behalen. In sommige gevallen speelt dit zich af op tijd. Voor iedere uitdaging die je behaald, krijg je een hoeveelheid sterren. Dit licht ook aan de moeilijkheid waarop je het speelt. Het is mogelijk om het in je eentje te doen, maar je hebt ook de mogelijkheid dit met z'n 2en te doen door middel van een vriend uit te nodigen met Steam. Ik vind dit een goede toevoeging aan de game. Als extra van de singleplayer kan je hier ook vele uren plezier aan beleven. Zo heb je bijvoorbeeld de mogelijkheid om te racen met snowscooters, een zo snel mogelijke tijd neer te zetten voor de begin tutorial (LVL die je speel niveau bepaald in SinglePlayer), een bepaald aantal mensen vermoorden en nog veel meer. Nadat je alles behaald hebt, is het nog altijd leuk om bij iedere missie nog een betere tijd neer te zetten.

De multiplayer is de mode waarvoor de meeste mensen de game kopen. Bij het vorige deel 'Call of Duty 4: Modern Warfare' zorge het voor erg veel plezier en een oneindige speel ervaring. En zoals verwacht is het in dit deel ook weer het geval. Zo zul je natuurlijk opmerken dat er zich 16 nieuwe maps in het spel bevinden, er nieuwe wapens zijn, je je eigen kill-streak rewards kan kiezen & dat er vele nieuwe attachments voor wapens zijn. En natuurlijk meer vernieuwing, maar dit zijn toch de belangrijkste punten. Het doel van de multiplayer is natuurlijk om te killen en omhoog te levelen. Bij iedere kill die je maakt krijg jee aantal experience, als je een headshot maakt, of wraak neemt krijg je bijvoorbeeld meer experience dan dat je zomaar iemand vermoord. Je hebt de keuze uit 15 verschillende kill streaks, je begint met 3, en na het behalen van een aantal levels krijg kan je weer zelf een nieuwe kill streak reward uitkiezen die jezelf erg tof vindt. Zo kan je er ook een kiezen: 'Tactical Nuke', waarbij je de game kan eindigen met één knap en dat jij alle kills hebt van iedereen op het moment in je server. Dit is natuurlijk een erg sterke killstreak reward, maar zolang ik het spel gespeeld heb, heb ik nog nooit iemand gezien die deze gebruikt heeft. Ik vind de verschillen in de killstreaks erg vet, dit vind ik ook zeker een goede toevoeging. Ook zijn er nieuwe wapens toegevoegd, eerder bevatte het al een grote collectie, maar nu bevat het een enorm grote collectie, en kan je die tot je lvl 70 bent allemaal vrij spelen. Ook is er een grote collectie voor attachments voor aan je wapen, deze zijn vrij te spelen door middel van een challenge te voltooien die aan je gebruikte wapen verbonden is. Vele zaten te klagen over de nieuwe methode van het connecten aan een server, maar dit heeft mij geen last bezorgd. Ik had graag gezien dat als je een vriend wou joinen, je dan in een wachtlijst kwam, in plaats van dat je 100 keer moet drukken op 'Join friend' tot dat je eindelijk bij hem erbij komt in plaats dat je telkens ziet dat de server vol blijkt te zijn. En de multiplayer geeft zoals verwacht, nog steeds oneindige speel plezier.